نقد نمایش؛ صحنهای که نفس را میبرد
صحنه، خالی است. یک صندلی چوبی وسط، و نور. همین. در نود دقیقه بعدی، همین فضای خالی به خانه، دادگاه، ایستگاه قطار و دوباره خانه تبدیل میشود؛ بدون اینکه چیزی جابهجا شود.
این تصمیم طراحی، جسورانهترین انتخاب اجراست و در بیشتر لحظهها جواب میدهد.
نور، به جای دکور
وقتی دکوری در کار نیست، بار فضاسازی روی دوش نور میافتد. طراح نور این اجرا، با تغییر زاویه و دما، فضاها را از هم جدا میکند: نور سرد و از بالا برای دادگاه، نور گرم و کناری برای خانه.
یک لحظه درخشان در دقیقه پنجاه هست که تمام صحنه جز یک مستطیل کوچک تاریک میشود و بازیگر باید در همان محدوده بماند؛ تصویری که مفهوم محدودیت را بدون یک کلمه منتقل میکند.
بازیها
پنج بازیگر، سیزده نقش را بازی میکنند و تغییر نقشها بدون تعویض لباس انجام میشود؛ فقط با تغییر وضعیت بدن و لحن. این کار نیازمند دقتی است که در سه بازیگر عالی و در دو نفر، ناهموار است.
بازیگر نقش اصلی، بهویژه در بیست دقیقه پایانی، اجرایی ارائه میدهد که به تنهایی ارزش دیدن نمایش را دارد.
نقاط قوت و ضعف
- قوت: طراحی نور، بهترین عنصر اجرا
- قوت: متن فشرده بدون لحظه اضافه
- قوت: بازی نقش اصلی در پرده پایانی
- ضعف: دو بازیگر فرعی در تغییر نقشها ناهموارند
- ضعف: صحنه میانی حدود ده دقیقه طولانیتر از لازم است
امتیاز بخشهای اجرا
| بخش | امتیاز از ۱۰ |
|---|---|
| کارگردانی | ۸ |
| متن | ۸ |
| بازیگری | ۷ |
| طراحی نور | ۱۰ |
| طراحی صحنه | ۹ |
| موسیقی | ۶ |
اجرا تا پایان ماه ادامه دارد و ظرفیت سالن محدود است. اگر امکانش را دارید، در ردیفهای میانی بنشینید؛ طراحی نور از آنجا بهترین جلوه را دارد. امتیاز نهایی: ۸ از ۱۰.
مطالب مرتبط
سینما و سریال
نقد فیلم «شهر خاموش»؛ وقتی سکوت بلندتر از فریاد است
سبک زندگی
خانه مینیمال؛ کمتر داشتن، بیشتر زندگی کردن
اخبار روز
خط جدید مترو به بهرهبرداری رسید؛ ۹ ایستگاه تازه روی نقشه
ورزش
فینال والیبال؛ ست پنجمی که فراموش نمیشود
اخبار روز
نشست جهانی هوش مصنوعی به پایان رسید؛ توافقی که همه منتظرش بودند
