سم‌زدایی دیجیتال؛ یک هفته بدون شبکه اجتماعی

قرار بود این یک آزمایش ساده باشد: هفت روز بدون هیچ شبکه اجتماعی. برنامه‌ها را حذف کردم، از حساب‌ها خارج شدم و زمان استفاده از گوشی را ثبت کردم. نتیجه، هم قابل پیش‌بینی بود و هم نه.

قابل پیش‌بینی: زمان آزاد بیشتر. غیرقابل پیش‌بینی: اینکه سه روز طول کشید تا بفهمم با آن زمان چه کنم.

روزهای اول: کلافگی

دو روز نخست، دستم به طور خودکار به سمت جای خالی برنامه‌ها می‌رفت. این حرکت آن‌قدر ناخودآگاه بود که چند بار متوجهش نشدم تا وقتی صفحه خالی را دیدم. همین، خودش تکان‌دهنده‌ترین بخش تجربه بود.

کلافگی روز سوم به اوج رسید و بعد فروکش کرد. از روز چهارم، دیگر دنبالشان نمی‌گشتم.

آنچه واقعاً تغییر کرد

مهم‌ترین تغییر، طول بازه‌های تمرکز بود. توانستم چهل دقیقه پیوسته کتاب بخوانم؛ کاری که ماه‌ها انجامش نداده بودم. دومین تغییر، کیفیت خواب بود که با داده ساعت هوشمند هم قابل مشاهده شد.

اما همه چیز مثبت نبود. دو رویداد دوستانه را از دست دادم چون دعوتشان فقط در همان شبکه‌ها منتشر شده بود. این هزینه واقعی است و نادیده گرفتنش صادقانه نیست.

اگر می‌خواهید امتحان کنید

• به چند نفر نزدیک اطلاع دهید تا از راه دیگری با شما تماس بگیرند
• برنامه‌ها را حذف کنید، فقط خاموش نکنید
• زمان استفاده را از قبل ثبت کنید تا مبنای مقایسه داشته باشید
• برای زمان آزاد، از پیش برنامه داشته باشید
• یک هفته کوتاه است؛ برای نتیجه واقعی، دو هفته بهتر است

آمار هفت روز

مشکل شبکه‌های اجتماعی زمانی که می‌گیرند نیست؛ توجهی است که حتی وقتی استفاده نمی‌کنید، هنوز پیششان جا گذاشته‌اید.

پس از پایان هفته، دو برنامه را برگرداندم و بقیه را نه. نتیجه‌گیری من این نیست که همه باید این کار را بکنند؛ این است که ارزش دارد یک‌بار بدانید بدون آن‌ها چه شکلی است.